لالایی مرگ برای کودکان سومالیایی (+عکس)

مادر سومالیایی وقتی جنازه دو کودکش روی دستش ماند به سبک لالایی خواندن جمله ای را تکرار می کرد به این معنا که "نمیشه بمیره کسی جای کسی"؟!

اینجا سومالی است، کشوری که زنده بودن در آن به حادثه می ماند، کشوری که مرگ در آن غریب نیست.

اینجا امید به زندگی معنا ندارد، اصلا زندگی در کار نیست که امیدی به ان باشد، هرچه هست فقر است و فلاکت و بیماری و مرگ...

اینجا مادری ششمین و آخرین فرزندش، دختر خردسالش در دستانش جان داد اینبار دستانش را تکاند یعنی که تمام...

مادر سومالیایی وقتی دو جنازه کودکانش روی دستش ماند به سبک لالایی خواندن جمله ای را تکرار می کرد به این معنا که "نمیشه بمیره کسی جای کسی"؟!

اینجا نه آسمان با مردم مهربان است نه زمین، حتی مردم هم با هم مهربان نیستند، مردم که نه قبیله هایی که به جان هم می افتند تا زمین بیشتری داشته باشند غافل از اینکه زمین های خشک و بی آب و علف به چه کار می آید؟!

اینجا فقط صدای ضجه و زاری است که به جای نوای لالایی از دخمه های کمپ های قحطی زدگان بلند است.

اینجا مرگ را بیش از زندگی می‌توان دید، فهمید و به حقارت آن خندید!

مردم این دیار مرگ را خوب میشناسند هرکدام نوگل های خندانی را به خدا سپرده اند از دست حسود چمن!

اینجا فاصله آفریده تا آرمیده قدری نیست اینجا دنیا آن روی خود را فقط نشان میدهد روی زشتش را روی نامهربانی اش را، اینجا کارزار است، نبرد مرگ با زندگی.

رنگشان تیره است، اما دلشان خیلی پاک و روشن است، نگاه هایشان خیره است نه به گدایی و تمنا بلکه به آرزو و انتظار فردا، فرداهایی که رفتند و می روند اما این ها هنوز امیدوارند شاید باران ببارد و برگهای بیشتری نریزند.

اینجا نفس ها را می توان شمرد، نفس های منقطع و بریده بریده، سکوتشان حیرت آور است، فریادشان بغض است از بی قراری مرگ عزیزان از دست رفته...

می گویند هرچه سنگ است پیش پای لنگ است، حالا حکایت مردم سومالی است که 5 تا 7 سال رنگ باران ندیده اند و اینک بارانی باریده که بیخانمانشان کرده و سرپناهشان را ویران.

اینجا زباله بازیافت میشود اما در دستان کودکان و به عنوان تغذیه، اینجا خاک مقوی است و آب متعفن عجیب سیراب می کند.

اینجا فقط صحنه نبرد است نبرد با مرگ، مرگ یک سو نشسته و گلچین می کند و کودکان سیاه چرده آفریقایی مقاومت می کنند تا جایی که دیگر می میرند!

اینجا سومالی است... سرزمین درد...

گزارش و تصویر: اسماعیل سلطنت پور