سه شیرها تسلیم کدام جادو شدند؟

عصرایران؛ احسان محمدی -  مالک و صاحب اهل تایلند باشگاه لسترسیتی در سال 2014 اجازه داد که بعضی از راهبان بودایی با ورود به چمن ورزشگاه کینگ پاور – استادیوم اختصاصی استرسیتی- با برگزاری یک مراسم ویژه دعاهای خاص آئین بودایی ها را انجام دهند.

در دیدار بعدی و بعد از این مراسم و این رویداد دعاخوانی، لسترسیتی توانست در همین استادیوم تیم مدعی منچستریونایتد را شکست دهد.

از این زمان به بعد این روحانیون بودایی برای حمایت از تیم لسترسیتی به طور مرتب برای برگزاری مراسم مذهبی در استادیوم لسترسیتی دعوت می شدند... و امسال در میان شگفتی تمام علاقه مندان به فوتبال تیم کم ادعا، بی حاشیه و کم هزینه آنها قهرمان لیگ جزیره شد!

در شب دوم مسابقات یورو 2016 انگلستان به مصاف روسیه رفت. در میان همه تحلیل های فنی پیش از سوت آغاز مسابقه بعضی ها هم تک مضراب زدند که امکان ندارد انگلستان پیروز این مسابقه شود. دلیل؟ سه شیرها هیچوقت هیچ تورنمنتی را با پیروزی آغاز نکرده اند!

این حرف بیش از آنکه دلیلی فنی و منطقی به شمار بیاید بیشتر به یک آمار و ارقام بی فایده شبیه است. مثل اینکه بدانیم وقتی آلمان ها از چپ به راست بازی را آغاز می کرده اند چند بار پیروز شده اند یا شکست خورده اند! مسابقه با برتری انگلستان پیش رفت و در دقیقه ‏‏73  اریک دایر از روی یک ضربه آزاد سرانجام دروازه آکینفیف را باز کرد.

انگلستان بعد از این گل فرصت افزایش اندوخته خود را داشت اما آکینفیف و مدافعان روس نمایش قابل تحسینی از خود ارائه کردند. همه چیز برای پایان دادن به طلسم مشهور انگلیسی و آن خرافه بی ارزش پیش می رفت. حتی بازیکنان و هواداران خرافاتی انگلستان هم مطمئن شده بودند که بازی را برده اند تا اینکه روی ارسال شنیکوف و ضربه سر برزوتسکی توپ دور از دستان هارت وارد دروازه انگلستان شد! 1-1. و باز هم انگلستان تورنمنت دیگری را بدون پیروزی آغاز کرد!

آیا این اتفاق محصول خطای فنی مدافعان انگلستان در یارگیری بود یا یک راز پنهان، یک دست ناپیدا و یک اراده مخفی برای رخ دادن برخی اتفاقات حتی در بازی فوتبال در کار است؟

وقتی یک توپ به تیرک دروازه می خورد بعد برمی گردد و روی خط دروازه قل می خورد و از زمین بیرون می رود چه دستی در کار است؟ تکنیک؟ تاکتیک؟  یعنی تیم ملی انگلیس فاقد روان شناس های باتجربه ای است که بتواند انگاره «ما هیچوقت بازی اول هیچ تورنمنتی را نمی بریم» را از ذهن آنها پاک کند؟

در یک پلان از فیلم امتیاز نهایی ( Match point) ساخته وودی آلن، کریس ویلتون با بازی جاناتان ریس میرز می گوید: گاهی وقتا تو زندگی، توپ مثه بازی تنیس به لبه تور می خوره و همون بالای تور یه ثانیه می مونه. اگه خوش شانس باشی توپ میوفته تو زمین حریف و برنده میشی ولی اگه بدشانس باشی توپ بر میگرده تو زمین خودتو...!

این شاید بهترین تصویر برای مقایسه ورزش و زندگی باشد. آن یک ثانیه کلیدی. در زندگی معمولاً این «امتیاز نهایی» را فراموش می کنیم.

مثل لحظه ای که در هنگام تصادف خودرویی از چند سانتیمتری مان رد می شود و کشته نمی شویم، سنگی از دیواری می افتد و در چند قدمی مان روی زمین متلاشی نمی شود و می مانیم، گلوله ای از کنار گوش مان رد می شود و داغی اش را حس می کنیم و جان به در می بریم ...

 اما در ورزش تصاویر ثبت و ضبط می شوند. می مانند و بازتکرارشان را یک دنیا نگاه می کند و مردم از خودشان می پرسند مرز میان گل شدن یا گل نشدن یک توپ، پیروزی و قهرمانی یا شکست و ناکامی را فقط تکنیک و تاکتیک مشخص می کند یا دست پنهانی در کار است که نتیجه ها را عوض می کند و لبی که ورد می خواند و جای لبخند را با اشک عوض می کند؟