دوربین های دید در شب؛ از آلمان نازی تا نسل چهارم! (+تصاویر)

یکی از اولین فناوری هایی که به تقویت دید شبانه سربازان منتج شد، به اواخر جنگ جهانی دوم باز می گردد. در واقع نخستین دستگاه های دید در شب توسط ارتش آلمان در اوایل سال 1939 معرفی شدند.

عصرایران؛ مجله تصویری سلاح- دستگاه دید در شب که به اختصار NVD گفته می شود، یک ابزار نوری است که می تواند تصاویر نسبتا واضحی را در سطوح نور پایین نزدیک به تاریکی مطلق، در اختیار اپراتور قرار دهد. این دوربین ها اغلب استفاده نظامی دارند و توسط نیروهای مسلح و یا مامورین اجرای قانون به کار برده می شوند. البته مقصود از یک دوربین دید در شب معمولا واحدی کامل است که شامل یک لوله تقویت کننده تصویر، محفظه مقاوم و ضد آب و نوع خاصی از سیستم نصب نیز خواهد شد. شماری از آنها هم ممکن است به لنزهای تلسکوپی و نشانگر فروسرخ مجهز باشند. از آن جایی که فناوری طراحی و تولید دوربین های دید در شب طی سالیان سال دستخوش تغییرات زیادی شده و پیشرفت هایی شایانی داشته است، نسل های مختلفی از این تجهیزات وجود دارد که از نظر عملکرد و قیمت با یکدیگر متفاوت هستند.

روزهای نخست، نسل صفر

یکی از اولین فناوری هایی که به تقویت دید شبانه سربازان منتج شد، به اواخر جنگ جهانی دوم باز می گردد. در واقع نخستین دستگاه های دید در شب توسط ارتش آلمان در اوایل سال 1939 معرفی شدند. سری اول از این دستگاه ها به وسیله کمپانی AEG در سال 1935 توسعه یافت. بدین ترتیب تا اواخر جنگ جهانی دوم، ارتش آلمان حدود 50 تانک پانتر که در نبردهای مختلف در هر دو جبهه شرقی و غربی حضور داشت را به دستگاه دید در شب مجهز کرد. سیستم قابل حمل Vampir برای پیاده نظام نیز به همراه اس تی جی 44 (اولین تفنگ تهاجمی دنیا) مورد استفاده قرار گرفت.

در این دوران، آمریکا هم به صورت موازی مشغول توسعه سیستم های دید در شب ویژه خود بود. دستگاه های دید در شب مادون قرمز M1 و M3 نمونه هایی از تلاش این کشور محسوب می شوند. در ادامه دوربین های مذکور طی جنگ جهانی دوم به ارتش آمریکا معرفی شدند تا به به وسیله نیروهای تک تیرانداز استفاده شوند. گفتنی است که این سیستم ها در جنگ کره نیز به کار برده شدند. آنها دستگاه هایی فعال بودند که از یک منبع بزرگ نور مادون قرمز برای تشخیص هدف استفاده می کردند.