تاریخ:
تعداد قربانیان زمینلرزه ونزوئلا از ۴۰۰۰ نفر گذشت 
درس شصت و چهار
لالایی نسلِ ما، صدای"جنگ" بود!
من اما امید دارم، یقین دارم. دیگر نشانی از جنگ نمی ماند، تنِ هیچ انسانی از شلیک گلوله به رعشه نمی افتد، نان هیچ پرنده ای از منقارش نمی افتد، چکمه های جنگ، به جای له کردن گل ها، خود گلدان می شوند و تفنگ؟ گلوله؟ مسخره ترین چیزهای جهان.
عصر ایران؛ حبيب باوی ساجد- "جنگ"؛ چه کسی باماهیتِ این واژه احساس خویشی می کند؟ نخستین گلوله ای که شلیک شد، تنِ چه کسی را به لرزه درآورد؟ نان از منقار کدام پرنده فروافتاد وپرنده را درخاک وبا خاک کرد؟
حالا وهمین الان هنوز جنگ سایه گستر انسان ترس زده ی این جهانِ خشماگین است.
همین الان، درست دراین لحظه که من این نوشتار را خط خطی می کنم وتو داری آن را می خوانی وشاید هم بااکراه می خوانی، هزاران هزار انسان بی گناه به معنایِ دقیقِ کلمه، وحتی کودکان ونوزادانِ معصوم درخون خود می غلتند.
دراین وانفسا، فیلم ساز ونویسنده می ماند حیران، که آیا می توان با فیلم، داستان، التیام دهد این زخمِ دهان گشوده را؟
آیا درمیان جنگ افروزان، کسی- کسانی هستند که فیلم یاداستان را ازدیده بگذاراند، تاشاید شبی- نیمه شبی، درخلوت وتنهایی اش، به آن بیندیشد، لحظه ای فقط؟
باری، این گونه است حکایتِ"هنرمندی" که می کوشد جهان را از"جنگ" دورکند. می کوشد انسان را به انسانیت اش سوق دهد.
کوشش؟ نه قسم بخدا که از جان اش ذره ذره می کاهد ودر اثرش می ریزد، تا شاید به قدرِ خود که جایی دراین جهان را از آنِ خود کرده است، بتواند"ج" جنگ را از این واژه پاک کند، و "ن" برآن بیافزاید، تا پس ازآن بنویسند:" ننگ"!
تا شاید انسان دیگر هیچگاه نزدیکِ جنگ نشود، که نام اش با "ننگ" گره نخورد.
برای نگارنده که در نخستین روزِ جنگ، و در جغرافیای مرزی دیده برجهان گشوده باشد، و از قضا، در همان عنفوان تولد، زخمِ جنگ برشانه اش بنشیند، و لالایی اش صدای جنگ باشد، چگونه انتظار می رود با جنگ احساس خویشی کند؟
پس وقتی که پا به ساحت هنر و ادبیات نهادی، ازجانت مایه می گذاری تا آن چیزی را جان به کلمه و تصویر بدهی که بر آن اعتقاد و ایمان داشته باشی.
اعتقاد داشته باشی که زبان "هنر" مرز نمی شناسد. ایمان داشته باشی که انسان "اشرف مخلوقات" است. پس ازآن دیگر مهم نیست که "نابخردان" چگونه به اثرت نگاه می کنند. وقتی که تکلیفت را از همان نخست با خودت مشخص کرده باشی، اثرت که دیگر جای خود دارد؛ بخشی از وجود تو می شود.
مگر می توانی دستت را از تن ات جدا کنی؟ چشم ات را از حدقه بیرون بیاوری؟ اثرت هم می شود پاره ی تن ات. اصلأ اگر این گونه فیلم نسازی، یا این گونه ننویسی، دیگر خودت نیستی، واگر خودت نباشی، اثرت یکسره تملق و چاپلوسی و ادا درآوردن است.
وقتی خودت باشی هم، دشمنانی بر سر راهت می ایستند، و باکلام و قلم شان، تیر غیب می شوند نشسته برتن وجانت. اما چه باک؟ تو می کوشی دل درگرو انسانی بدهی که زخمِ جنگ تا به امروز او و کاشانه اش را گرفته است.
چه کسی گفته: "تاریخ را فاتحان می نویسند؟". فاتحان هرروز در گوشه ای از این جهان شعله ای روشن می کنند. تاریخ را آن کسی می نویسد که با نگاه انسانی اش، آتشی را گلستان می کند.
کم نیستند چنین انسان های انسان دوستی که جهان را بی کینه خوش دارند. اما آن ها دور نگه داشته شده اند؛ آن جا، در پسِ بی مهری ها و نامردمانی ها.
من اما امید دارم، باز می گردند، باز می گردند روزی، یقین دارم. دیگر نشانی از جنگ نمی ماند، تنِ هیچ انسانی از شلیک گلوله به رعشه نمی افتد، نان هیچ پرنده ای از منقارش نمی افتد، چکمه های جنگ، به جای له کردن گل ها، خود گلدان می شوند.
تفنگ؟ گلوله؟ مسخره ترین چیزهای جهان مان می شوند.
لینک کوتاه: کپی لینک
شایعه چیست؟/ چرا مغز ما راحت شایعه را باور میکند؟/ چگونه خبر کذب تولید میشود؟ این اشتباه ساده خطر سنگ کلیه را بالا میبرد سنتکام با اعلام پایان دور سوم حملات به ایران: ۱۴۰ نقطه نظامی را هدف قرار دادیم رژیم غذایی عجیب ارلینگ هالند؛ غول فوتبال نروژ چگونه روزی ۶هزار کالری مصرف میکند؟ ستارهشناسان زمزمه اشباح را شنیدند! آرژانتین ۳-۱ سوئیس؛ آلبیسلسته از تله سرسخت سوئیس گریخت و قرار بزرگ با انگلیس را قطعی کرد تصاویر متفاوت مهتاب ثروتی بازیگر سریال خاتون در چالش صخرهنوردی شلیک موشک از خاک بحرین به سمت ایران(فیلم) آغاز مینگذاری سپاه در تنگه هرمز راز جلیقهای که زیر پیراهن فوتبالیستها پنهان شده / هوش مصنوعی وارد رختکن فوتبال شد پیری مغز از دهه ۳۰ زندگی آغاز میشود؛ چه زمانی باید نگران شد؟ روزنامه همشهری: نهادهای نظامی و امنیتی واحدهایی را برای کشتن قاتلان رهبر شهید ایجاد کنند اسفیدان؛ روستایی گردشگری با منازل پلکانی، چشمه، آبشار و غار(+عکس) وقتی هنر ایرانی در قلب استانبول قد برافراشت؛ کنسولگری ایران در سال ۱۹۱۸(عکس) حملات متقابل ایران / وقوع انفجار شدید در کویت، قطر و امارات