نکته/ دعایی، انقلابی نبود!

انقلابی دیرین از توسعه، ایران، مردم، آزادی و آشتی می‌گفت و انقلابی های بعد انقلاب و بعضا پس از جنگ خود را عین انقلاب توصیف می‌کنند و مدام به دیگران انگ غیر انقلابی می‌زنند.

عصر ایران؛ سروش بامداد- طی همین 36 ساعت - کمتر از دو روز - که از درگذشت ناگهانی سید محمود دعایی می گذرد تمام ستایندگان و سوگ‌واران او در عین توصیف با صفاتی چون مهربانی، ادب، فروتنی و نگاه انسانی و فراگیر به جای قضاوت سیاسی و ایدیولوژیک دربارۀ شهروندان خصوصا اهل فکر و فرهنگ و هنر، به سوابق ممتد انقلابی و مبارزاتی او هم اشاره می‌کنند و این یعنی می توان انقلابی بود و پرخاش نکرد. می توان انقلابی بود و مرگ این و آن را نخواست.

منتها یک مشکل جدی پدید می‌آید و آن هم این که اگر سید محمود دعایی قایل به حذف و طرد و طعن و لعن نبود، چگونه انقلابی بود و چرا کسانی با ادعای انقلابی‌گری دغدغه‌ای جز این ندارند که دیگران را از قطار پیاده کنند تا خودشان بر مناصب و مسندها بنشینند؟

ماجرا وقتی شکل قابل تأمل‌تری به خود می‌گیرد که ببینی انقلابیِ دیرین از توسعه، ایران، مردم، آزادی و آشتی می‌گفت و انقلابی‌های بعد انقلاب و بعضا پس از جنگ خود را عین انقلاب توصیف می‌کنند و اصرار دارند از این عنوان برای توصیف خود استفاده کنند، مدام به دیگران انگ غیر انقلابی می‌زنند.

اگر دعاییِ صبور و اهل مدارا و متخلق به اخلاق، انقلابی بود پرخاش‌گرانِ این جماعت و نه همه‌شان، چگونه می‌توانند انقلابی باشند؟

چون حق با جماعت نورسیده است، پس نتیجه می‌گیریم دعایی، انقلابی نبود!

ولو گوشت و پوست و استخوان او با انقلاب عجین بوده باشد. ولو در تمام صحنه های پیش و بعد حاضر و نمایندۀ 6 دورۀ مجلس شورای اسلامی و رکورددار طولانی ترین مدیریت در جمهوری اسلامی بوده باشد.

پاره‌ای مدعیان انقلابی‌گری به جای فهم درست واژۀ "انقلابی" که به معنی فراتر از ملاحظات معمول سیاسی بودن و حفظ روحیات سال‌های صدر انقلاب است، انقلابی‌گری را به معنی نفی و طرد گرفته‌اند و به این اعتبار دعایی، انقلابی نبود و گرنه کیست که نداند دعایی از جنس خود انقلاب بود اما انقلاب را با قوۀ جاذبه تعریف می‌‌کرد.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

ماجرای هواپیما ربایی که هیچوقت روشن نشد

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل