با سعدی در گلستان؛ باب اول/ حکایت پانزدهم؛ آنان که به کنج عافیت بنشستند/ دندان سگ و دهان مردم بستند (+صدا)

آنان که به کنج عافیت بنشستند

دندان سگ و دهان مردم بستند

  کاغذ بدریدند و قلم بشکستند

  وز دست زبان حرف‌گیران رستند

  ملک گفتا: هر آینه ما را خردمندی کافی باید که تدبیر مملکت را بشاید. گفت: ای ملک نشان خردمند کافی جز آن نیست که به چنین کارها تن ندهد.

  که استخوان خورد و جانور نیازارد

  سیه‌گوش را گفتند: تو را ملازمت صحبت شیر به چه وجه اختیار افتاد؟ گفت: تا فضله صیدش می‌خورم و از شر دشمنان در پناه صولت او زندگانی می‌کنم. گفتندش: اکنون که به ظلّ حمایتش در آمدی و به شکر نعمتش اعتراف کردی چرا نزدیک تر نیایی تا به حلقه خاصانت در آرد و از بندگان مخلصت شمارد؟ گفت: همچنان از بطش او ایمن نیستم.

   اگر یک دم در او افتد بسوزد

    افتد که ندیم حضرت سلطان را زر بیاید و باشد که سر برود و حکما گفته‌اند: از تلوّن طبع پادشاهان بر حذر باید بودن که وقتی به سلامی برنجند و دیگر وقت به دشنامی خلعت دهند. و آورده‌اند که ظرافت بسیار کردن هنر ندیمان است و عیب حکیمان.

  بازی و ظرافت به ندیمان بگذار