عصرایران- بویینگ 2707 مهم ترین تلاش آمریکا برای ورود به بازار هواپیماهای مسافربری مافوق صوت بود. دولت آمریکا در سال 1966 طرح بویینگ را برای توسعه یک هواپیمای مافوق صوت انتخاب کرد؛ هواپیمایی که در برنامه های اولیه برای حمل حدود 250 تا 300 مسافر و پرواز با سرعتی نزدیک به 3 ماخ طراحی شده بود.
یکی از عجیب ترین ویژگی های نسخه اولیه 2707، بال های متغیر بود. بال ها می توانستند برای برخاست و فرود در وضعیت بازتر قرار بگیرند و هنگام پرواز مافوق صوت جمع شوند تا مقاومت هوا کاهش پیدا کند. اما سازوکار این بال ها به اندازه و وزن زیادی نیاز داشت و مشکلات وزنی و سازه ای به وجود آورد. در نهایت بویینگ در سال 1968 این ایده را کنار گذاشت و به سراغ بال ثابت دلتا رفت.
نسخه نهایی که با نام 2707-300 شناخته می شد، همچنان ظاهر بسیار متفاوتی داشت؛ بدنه ای کشیده، بال های دلتا و دماغه ای متحرک که هنگام برخاست و فرود پایین می آمد تا دید خلبانان بهتر شود. بویینگ برای این طرح یک ماکت تمام اندازه ساخت و برنامه ساخت دو نمونه اولیه را نیز آغاز کرد، اما هیچ کدام به مرحله تکمیل و پرواز نرسیدند.
مشکلات پروژه فقط فنی نبود. هزینه های رو به افزایش، نگرانی درباره صدای شدید ناشی از شکستن دیوار صوتی، مصرف بالای سوخت و پیامدهای زیست محیطی هواپیماهای مافوق صوت، حمایت سیاسی از برنامه را کاهش داد.
در نهایت، دولت آمریکا در سال 1971 بودجه برنامه را متوقف کرد و بویینگ 2707 برای همیشه از روی میز کنار رفت. هواپیمایی که قرار بود رقیبی بزرگ تر و سریع تر برای کنکورد باشد، در نهایت حتی یک پرواز آزمایشی هم انجام نداد.
امروز از این پروژه، مدل ها و بخش هایی از ماکت های ساخته شده باقی مانده است. یک مدل 2707-300 نیز در مجموعه موزه ملی هوا و فضا نگهداری می شود؛ یادگاری از زمانی که آمریکا تصور می کرد آینده سفرهای هوایی در اختیار هواپیماهایی با سرعت چند برابر سرعت صوت خواهد بود.