تاریخ:
بخشی از عملیات وزارت اطلاعات برای بازداشت ۳۹ مزدور دشمن در کودتای دی ماه ۱۴۰۴ 
درس صد و شش
آنژیوگرافی قلب چگونه انجام می شود و چه خطراتی دارد؟
آنژیوگرافی عروق کرونر ممکن است در شرایطی مانند درد قفسه سینه مشکوک به بیماری قلبی، نتایج غیرطبیعی برخی آزمایش های قلب، احتمال بالای انسداد عروق کرونر یا بعضی موارد حمله قلبی توصیه شود.
عصرایران- آنژیوگرافی یکی از روش های مهم برای بررسی وضعیت رگ های خونی و شناسایی تنگی یا انسداد آن هاست. در آنژیوگرافی عروق کرونر، پزشک با کمک تصویربرداری پرتو ایکس و ماده حاجب، مسیر جریان خون در رگ هایی را بررسی می کند که وظیفه خون رسانی به عضله قلب را بر عهده دارند.
این روش به تشخیص بیماری عروق کرونر و انتخاب درمان مناسب کمک می کند. با این حال، آنژیوگرافی به معنای ضرورت انجام استنت گذاری یا جراحی قلب نیست و تصمیم درمانی به میزان تنگی، محل درگیری رگ ها، علائم بیمار و وضعیت کلی قلب بستگی دارد.
آنژیوگرافی چیست؟
آنژیوگرافی روشی برای تصویربرداری از رگ های خونی است. در آنژیوگرافی تهاجمی، پزشک یک لوله باریک و انعطاف پذیر به نام کاتتر را از طریق شریان مچ دست یا کشاله ران وارد بدن می کند و آن را به سمت رگ مورد نظر هدایت می کند. سپس با تزریق ماده حاجب و ثبت تصاویر پرتو ایکس، وضعیت رگ ها و جریان خون بررسی می شود.
این روش برای بررسی عروق قلب، مغز و اندام ها کاربرد دارد. نوع دیگری از تصویربرداری نیز با استفاده از سی تی اسکن یا ام آر آی انجام می شود که به ترتیب سی تی آنژیوگرافی و ام آر آنژیوگرافی نام دارند. این روش ها معمولا به ورود کاتتر به داخل شریان نیاز ندارند.
پزشک چه زمانی آنژیوگرافی را توصیه می کند؟
آنژیوگرافی عروق کرونر ممکن است در شرایطی مانند درد قفسه سینه مشکوک به بیماری قلبی، نتایج غیرطبیعی برخی آزمایش های قلب، احتمال بالای انسداد عروق کرونر یا بعضی موارد حمله قلبی توصیه شود.
پزشک همچنین می تواند از نتایج آن برای برنامه ریزی درمان هایی مانند آنژیوپلاستی، استنت گذاری یا جراحی بای پس استفاده کند. با این حال، همه افرادی که درد قفسه سینه دارند یا در آزمایش های اولیه آن ها احتمال بیماری قلبی مطرح شده است، به آنژیوگرافی تهاجمی نیاز ندارند. انتخاب روش بررسی به شرایط بالینی هر فرد بستگی دارد.
انواع آنژیوگرافی
آنژیوگرافی بر اساس محل رگ های مورد بررسی و فناوری تصویربرداری به چند نوع تقسیم می شود.
آنژیوگرافی کرونر برای بررسی رگ های خون رسان به قلب، آنژیوگرافی مغزی برای مشاهده عروق مغز، آنژیوگرافی محیطی برای بررسی رگ های دست و پا و آنژیوگرافی ریوی برای ارزیابی عروق ریه به کار می روند.
سی تی آنژیوگرافی و ام آر آنژیوگرافی نیز روش های تصویربرداری غیرتهاجمی هستند که بسته به نوع بیماری و شرایط بیمار می توانند جایگزین مناسبی برای برخی بررسی های تهاجمی باشند.
پیش از آنژیوگرافی چه آمادگی هایی لازم است؟
پیش از انجام آنژیوگرافی، پزشک درباره سابقه بیماری، داروهای مصرفی و حساسیت های احتمالی سوال می کند. سابقه واکنش به ماده حاجب، بیماری کلیوی، دیابت و اختلالات خونریزی باید به تیم درمان اطلاع داده شود.
بیمار باید دستورهای مربوط به خوردن و آشامیدن پیش از عمل را رعایت کند. زمان قطع غذا و مایعات به نوع روش، داروهای مورد استفاده و دستور مرکز درمانی بستگی دارد.
مصرف داروهای رقیق کننده خون، داروهای دیابت یا سایر داروهای روزانه نباید خودسرانه قطع یا تغییر داده شود. پزشک باید درباره نحوه مصرف آن ها تصمیم بگیرد.
آنژیوگرافی چگونه انجام می شود؟
آنژیوگرافی معمولا در بیمارستان و در بخش مجهز به تجهیزات تصویربرداری عروق انجام می شود. بیمار اغلب بیدار است و در صورت نیاز داروی آرام بخش دریافت می کند. محل ورود کاتتر با بی حسی موضعی بی حس می شود.
پزشک از طریق یک سوراخ کوچک در پوست، کاتتر را وارد شریان می کند و با کمک تصاویر زنده آن را به سمت رگ های مورد نظر هدایت می کند. سپس ماده حاجب تزریق می شود تا رگ ها در تصاویر پرتو ایکس مشخص شوند.
در زمان تزریق ماده حاجب، برخی افراد برای مدت کوتاهی احساس گرما یا گرگرفتگی دارند. ممکن است تپش قلب یا احساس نیاز به ادرار نیز ایجاد شود. این احساس ها معمولا زودگذرند، اما هرگونه درد قابل توجه قفسه سینه یا تنگی نفس باید بلافاصله به تیم درمان گزارش شود.
مدت انجام آنژیوگرافی به پیچیدگی بررسی بستگی دارد و ممکن است از حدود 30 دقیقه تا چند ساعت طول بکشد.
آنژیوگرافی از مچ دست بهتر است یا کشاله ران؟
برای انجام آنژیوگرافی قلب می توان از شریان مچ دست یا شریان کشاله ران استفاده کرد. در بسیاری از بیماران، روش مچ دست به دلیل کاهش خطر خونریزی و عوارض محل ورود کاتتر و امکان حرکت زودتر پس از عمل ترجیح داده می شود.
با این حال، روش مچ دست برای همه بیماران یا همه شرایط مناسب نیست. وضعیت شریان ها، نوع مداخله مورد نیاز و تشخیص پزشک در انتخاب مسیر ورود کاتتر نقش دارند. بنابراین، نمی توان گفت که عوارض این روش در همه افراد به صفر می رسد یا همیشه بهترین انتخاب است.
پس از آنژیوگرافی چه اتفاقی می افتد؟
پس از پایان کار، کاتتر خارج می شود و برای جلوگیری از خونریزی، محل ورود آن با وسیله مخصوص یا فشار مستقیم بسته می شود. سپس بیمار برای مدتی تحت نظر قرار می گیرد تا وضعیت عمومی، ضربان قلب و محل ورود کاتتر بررسی شود.
بسیاری از بیماران در صورت پایدار بودن شرایط، همان روز مرخص می شوند؛ اما برخی افراد، به ویژه در صورت وجود بیماری زمینه ای، بروز عارضه یا انجام مداخله درمانی، ممکن است به بستری طولانی تر نیاز داشته باشند.
میزان استراحت و محدودیت فعالیت پس از عمل به محل ورود کاتتر و نوع اقدام انجام شده بستگی دارد. بیمار باید دستورهای مرکز درمانی را درباره مراقبت از زخم، زمان حمام کردن، بلند کردن اجسام سنگین و بازگشت به فعالیت های معمول رعایت کند.
آیا آنژیوگرافی خطرناک است؟
آنژیوگرافی در بیشتر موارد با موفقیت انجام می شود، اما مانند هر روش تهاجمی دیگری بدون خطر نیست. کبودی، درد خفیف یا تجمع محدود خون در محل ورود کاتتر از عوارض نسبتا شایع هستند.
عوارض کمتر شایع شامل خونریزی قابل توجه، آسیب به رگ، تشکیل لخته، اختلال ریتم قلب و واکنش به ماده حاجب است. آسیب کلیوی ناشی از ماده حاجب نیز ممکن است رخ دهد؛ خطر آن در افراد مبتلا به بیماری کلیوی یا برخی بیماری های زمینه ای بیشتر است.
حمله قلبی و سکته مغزی از عوارض جدی اما نادر این روش محسوب می شوند. احتمال بروز عوارض به وضعیت بیمار، فوریت انجام آنژیوگرافی، نوع اقدام و عوامل خطر فردی بستگی دارد.
چه علائمی پس از آنژیوگرافی هشداردهنده هستند؟
کبودی محدود یا کمی درد در محل ورود کاتتر می تواند طبیعی باشد، اما برخی علائم نیاز به ارزیابی فوری دارند.
خونریزی مداوم یا تورم سریع محل ورود کاتتر، درد شدید یا رو به افزایش، سردی یا تغییر رنگ دست و پای مربوط به محل ورود، و بروز تب یا ترشح از زخم باید جدی گرفته شوند.
همچنین، درد جدید یا مداوم قفسه سینه، تنگی نفس شدید، ضعف ناگهانی یک سمت بدن یا اختلال در گفتار نیازمند تماس فوری با اورژانس است.
تفاوت آنژیوگرافی و آنژیوپلاستی چیست؟
آنژیوگرافی عمدتا برای مشاهده و بررسی رگ های خونی انجام می شود، اما آنژیوپلاستی یک اقدام درمانی برای باز کردن برخی رگ های تنگ یا مسدود است.
در آنژیوپلاستی، پزشک با استفاده از بالون و در صورت نیاز استنت، مسیر جریان خون را بهبود می دهد. گاهی آنژیوپلاستی و استنت گذاری بلافاصله پس از آنژیوگرافی و در همان جلسه انجام می شوند؛ البته تنها زمانی که شرایط بیمار و یافته های تصویربرداری چنین اقدامی را توجیه کنند.
وجود تنگی در آنژیوگرافی به تنهایی به معنای ضرورت استنت گذاری نیست. برخی تنگی ها با درمان دارویی و کنترل عوامل خطر مدیریت می شوند و در موارد دیگر، بسته به وسعت درگیری عروق و وضعیت بیمار، جراحی بای پس ممکن است گزینه مناسب تری باشد.
توصیه پزشکی: ضرورت انجام آنژیوگرافی و انتخاب درمان پس از آن باید با توجه به علائم، نتایج بررسی ها، عملکرد کلیه و وضعیت عمومی بیمار توسط پزشک تعیین شود. داروهای قلبی، به ویژه داروهای ضدپلاکت پس از استنت گذاری، نباید بدون نظر پزشک قطع شوند.
لینک کوتاه: کپی لینک
تزریق بیفوما، صدرنشینی پرسپولیس؛ لیگ هنوز سرخ است خودکشی ۲۱ نظامی صهیونیست از ابتدای سال جاری یحیی گل‌محمدی از دهوک جدا شد؛ یک قدم تا هدایت تیم ملی امید ایران هشدار مدیریت بحران اردبیل درباره احتمال کمبود گاز از ماه آینده / ادارات سوخت جایگزین تامین کنند وقتی معترضان فرانسوی با لباس بتمن و سوپرمن به خیابان می‌آیند یحیی سریع: با ۶ موشک بالستیک تجمع مزدوران را هدف قرار دادیم پزشکیان «قانون ملی توسعه هوش مصنوعی» را برای اجرا ابلاغ کرد ۴۲۰۰ کیلوگرم مواد مخدر در الیگودرز امحا شد پاکستان: متعهد به ادامه میانجیگری بین ایران و آمریکا هستیم عراقچی: به همکاری‌های خود در سطح بریکس، شانگهای و اتحادیه اقتصادی اوراسیا ادامه خواهیم داد پرسپولیس با برد ۳ گله مقابل مس شهربابک صدرنشینی لیگ برتر را حفظ کرد 10 عارضه غیر منتظره که ممکن است از داروها ناشی شوند رییس سازمان حج به عربستان می‌رود فاجعه ۱۰ سال محدودیت کاری «اسماعیل میرفخرایی» ؛ مخاطبانی که تماشای برنامه‌های او را تجربه نکردند لاوروف در دیدار با عراقچی: حمله به ایران بی‌اساس و غیرقابل توجیه بود
نظرسنجی
پیش بینی شما از نتیجه انتخابات میان دوره ای کنگره آمریکا؟