عصرایران- کبودی فقط با تغییر رنگ پوست و درد همراه نیست. گاهی ناحیه کبود شده هنگام ترمیم دچار خارش می شود. این حالت در بیشتر موارد بخشی از روند طبیعی بهبودی است، اما اگر کبودی ها بدون ضربه مشخص ایجاد شوند یا به طور مکرر تکرار شوند، بهتر است علت آن ها بررسی شود.
کبودی زمانی ایجاد می شود که مویرگ های خونی زیر پوست آسیب ببینند و خون به بافت های اطراف نشت کند. در روزهای نخست، محل آسیب ممکن است قرمز، آبی یا بنفش باشد و با گذشت زمان به رنگ سبز و زرد تغییر کند.
علت دقیق خارش هنگام بهبود کبودی کاملا مشخص نیست، اما خشکی پوست و واکنش های التهابی و ترمیمی بدن می توانند در آن نقش داشته باشند. در جریان ترمیم بافت، موادی مانند هیستامین آزاد می شوند که ممکن است احساس خارش ایجاد کنند.
افراد مسن بیشتر مستعد کبودی هستند؛ زیرا پوست آن ها نازک تر و رگ های خونی شکننده تر می شود. نوعی از کبودی های مزمن دست و ساعد در سنین بالاتر، پورپورای اکتینیک نام دارد که با آسیب ناشی از نور خورشید و نازک شدن پوست ارتباط دارد. مصرف طولانی مدت کورتون و برخی داروهای رقیق کننده خون نیز می توانند احتمال کبودی را افزایش دهند.
گاهی خارش شدید ناشی از اگزما یا درماتیت آتوپیک باعث می شود فرد پوست خود را آن قدر بخاراند که مویرگ های سطحی آسیب ببینند و کبودی ایجاد شود. پسوریازیس نیز می تواند لکه ها و پلاک هایی با رنگ تیره یا بنفش ایجاد کند که در برخی افراد با کبودی اشتباه گرفته می شوند.
بنابراین، هر لکه تیره و خارش داری لزوما کبودی نیست و تشخیص آن به ظاهر ضایعه و سابقه ایجاد آن بستگی دارد.
اگر کبودی در اثر ضربه ایجاد شده است، در 48 ساعت نخست می توان کمپرس سرد را در فواصل کوتاه و با قرار دادن پارچه بین یخ و پوست استفاده کرد. بالا نگه داشتن عضو آسیب دیده و استراحت نیز به کاهش تورم کمک می کند. پس از 48 ساعت، کمپرس گرم ملایم ممکن است به بهبود گردش خون موضعی کمک کند.
برای کاهش خارش، شست وشوی ملایم پوست، استفاده از مرطوب کننده بدون عطر و پرهیز از خاراندن ناحیه مفید است. مصرف آنتی هیستامین نیز در بعضی موارد می تواند کمک کننده باشد، اما بهتر است با نظر داروساز یا پزشک انجام شود.
کبودی های مکرر و بدون علت مشخص، کبودی های گسترده، خونریزی از لثه یا بینی و لکه های قرمز یا بنفش متعدد روی پوست نیازمند بررسی پزشکی هستند. همچنین اگر محل آسیب به شدت دردناک و متورم شود، یا قرمزی و گرمی آن گسترش یابد، باید ارزیابی پزشکی انجام شود.
خارش به تنهایی نشانه سرطان خون نیست؛ اما خارش منتشر و مداوم، به ویژه اگر با علائمی مانند کاهش وزن بی دلیل، تب یا تعریق شبانه همراه باشد، نیاز به بررسی دارد.
این مطلب به منزله تشخیص پزشکی نیست و صرفا با هدف اطلاع رسانی تهیه شده است.