تاریخ:
نیک وارنر، سفیر پیشین استرالیا در ایران: جنگ با ایران نیز مانند عراق پایان نمی‌یابد 
درس صد و هفت
کوچه‌های آشتی‌کنان زندگی را گِل نگیریم!
ریشه بسیاری از بحران‌های ما در همین موضع‌گیری‌های روز قیامت است. اینکه گاهی چنان حرفی زده‌ایم که حالا امکان بازگشت از آن نیست و لاجرم باید تا آخر خط برویم!
عصرایران؛ احسان محمدی- اولین‌بار در یزد کوچه آشتی‌کنان دیدم. در محله‌های قدیمی به کوچه‌های باریکی می‌رسیدم که به زحمت دو نفر از کنار هم رد می‌شدند. آنجا برایم گفتند که تنگ‌ساختن این کوچه‌ها به خاطر محدودیت زمین یا ناآشنایی به معماری معابر عمومی نبوده و فلسفه‌ای پشتش هست.
می‌گویند کوچه‌های آشتی‌کنان را تنگ می‌ساختند تا اسباب آشتی هم محله‌ای‌ها و همسایه هایی بشود که از هم کدورتی به دل گرفته‌اند. در واقع وقتی دو طرف بدون اطلاع از حضور هم، در این کوچه رخ در رخ می‌شدند ناگزیر از سلام و کلام می‌شدند و آشتی می‌کردند. گاهی هم البته با نقشه و همکاری کسانی که برای آشتی آنها وساطتت می‌کردند در این موقعیت قرار می‌گرفتند و نه راه پس داشتند و نه پیش!
حتی اگر این کوچه‌ها و داستان و فلسفه‌اش، قصه باشد باز هم حقیقت دارد. اینکه در زندگی به کوچه‌های آشتی‌کنان نیاز داریم و نباید آنها را بعد از یک تنش، مشاجره لفظی یا کدورتی اندک به سرعت گِل بگیریم.
قدیمی‌ها می‌گفتند:« حرمت‌ها را نشکنیم، شاید روزی، جایی به دلیلی مجبور باشیم به هم سلام کنیم، همیشه به اندازه یک سلام هم شده حرمت‌ها را نگه داریم». این جمله خلاصه جامعه‌شناسی ارتباطات است. اینکه پل‌های پشت سر را خراب نکنیم، همیشه ممکن است اتفاقی بیفتد که مجبور شویم برگردیم و باید از روی همان‌ها گذر کنیم.
در عصری که افشاگری جای روشنگری را گرفته است و در توئیتر جاج (قضاوت) می‌کنیم و در اینستاگرام آبروی هم را با عکس و ویدئو حراج می‌کنیم و در تلگرام و واتس‌آپ با اسکرین‌شات، چنان از خجالت هم در می‌آییم که انگار آخرین روز دنیاست و فردایی وجود ندارد بیش از هر زمان دیگری نیاز داریم درنگ کنیم، یک لحظه بایستیم، نفسی بگیریم و ببینیم آیا نمی‌شود حرف آخر را اول نزد؟
در کشاکش انتخابات و کنش‌های سیاسی برخی چنان به هم می‌تازند و توهین و پرخاش می‌کنند که گویی جنگ جهانی است و یادشان می‌رود که این تنها یک رقابت سیاسی است و می‌آید و می‌گذرد و دوباره در کوچه آشتی کنان رخ در رخ می‌شویم یا توپ‌مان در خانه هم می‌افتد و آیا رویمان می‌شود که سرمان را بالا بگیریم و در چشم هم نگاه کنیم؟
این حرف‌ها در روزهایی که مشکلات اقتصادی و نگرانی‌های ناشی از بالا گرفتن تنش‌های بین‌المللی هر روز بیشتر می‌شود شاید به نظر پندهای پیرانه‌سری تلقی شود اما ریشه بسیاری از بحران‌های ما در همین موضع‌گیری‌های روز قیامت است. اینکه گاهی چنان حرفی زده‌ایم که حالا امکان بازگشت از آن نیست و لاجرم باید تا آخر خط برویم!
کاش یاد بگیریم که دنیا برخلاف درازا و پهنایش بسیار کوچک است و در زندگی همانطور که به اتوبان‌های چند بانده‌ای برای تاختن نیاز داریم، به کوچه‌های آشتی‌کنان هم محتاجیم. جایی که جز «آشتی» گزینه دیگری پیش رویمان نباشد. این کوچه ها را گِل نگیریم. چه در سیاست، چه در زندگی شخصی!
لینک کوتاه: کپی لینک
الکل سلول‌های ایمنی مغز را به تخریب اتصالات عصبی وادار می‌کند ایرانیان؛ مردمی که «نشسته» عمر می‌گذرانند گوگل کروم بروزرسانی امنیتی دریافت کرد / نمایش پیام هشدار پیش از ورود به سایت‌های مشکوک کندوی زنبور عسل یک سیستم ایمنی زنده است عکس یادگاری «بچه‌های کلاس ششم»؛ 72 سال قبل کاهش ۲ میلیونی زنانِ در سن باروری/ بارداری تا ۴۹ سالگی بی‌خطر است؟ 3 خواهر شعبده باز در طلافروشی ها در مشهد دستگیر شدند زمان تعویض فیلتر بنزین خودروهای ایرانی /فیلتر بنزین را روی کیلومتر چند عوض کنیم؟ قتل به خاطر فیلم سیاه/ رفیق صمیمی تبدیل به قاتل شد/ پای همسرم در میان بود بررسی بالینی اثر عصاره سیر در درمان عفونت پاپیلومای انسانی داروی میلیونی برای بیماری ساده/ چرا بیمه‌ها در برابر گرانی‌ها فلج شده‌اند؟ مرغ دریایی جدید از راه رسید / BYD سیگال جدید چه ویژگی هایی دارد (+تصاویر) «می‌خواست به من دست‌درازی کند»/ روایت خونین نوجوان از قتل راننده ۴۱ برند مکمل ورزشی غیرمجاز شدند / مصرف کنندگان کد رهگیری درج‌شده روی محصول را استعلام کنند مسمومیت با آبمیوه و سرقت خودرو/ جزئیات قتل مرد ۷۰ ساله در مسیر سفر
نظرسنجی
پیش بینی شما: قبل از انتخابات آمریکا، به ایران حمله می شود؟