تاریخ:
تندروها صدای میثم مطیعی را هم در آوردند: در خانههایشان زیر باد کولر نشستهاند و توهین میکنند 
درس پنجاه و هفت
پدرها همیشه قهرمانند،حتی وقتی نیستند!
پدر قهرمان بود. بلد بود لامپ های سوخته را که ما ازشان می ترسیدیم بدون اینکه دچار برق گرفتگی شود عوض کند. می توانست چای داغ داغ را سر بکشد.
عصرایران؛ مژگان افروزی*- بچه که بودم دوست داشتم پدرم بقالی داشته باشد یا بستنی فروشی تا همیشه نزدیک ما باشد ولی پدرم پلیس بود. با آن کلاه و بی سیم اسلحه ای که همیشه پیش از ورود به خانه فشنگ هایش را تخلیه می کرد، قوی ترین مرد دنیا بود. هر روز صبح ماشین پلیس دنبالش می آمد و به اداره می رفت.
با اینکه در یک محیط کاری کاملا خشن مشغول بود که ذهن و جسمش را فرسایش می داد هرگز خستگی اش را به خانه نمی آورد. انگار به محض اینکه کلید در را می چرخاند تمام خستگی ها را توی کوچه جا می گذاشت. 
با خواهرم پشت پرده اتاق قایم می شدیم و او این بازی تکراری هر روز را دوست داشت. پاورچین وارد خانه می شد و ما از پشت پرده بیرون می پریدیم و پدر فرار می کرد و ما دنبالش می دویدیم.
بعضی روزها که ماموریتی نداشت زودتر می آمد و ساعتی می خوابید. با خواهرم سراغش می رفتیم، صورتش را در خواب رنگ می کردیم، ناخن هایش را لاک زده و تمام سنجاق سرهایمان را روی موهایش می زدیم و پدر که خواب سنگینی داشت از شیطنت ما بیدار نمی شد و بعد از بیدار شدن اگر جلوی آیینه نمی رفت یا دستی به موهایش نمی کشید متوجه هنرنمایی ما نمی شد. هربار هم می خندید و صورتش را می شست و ما می دانستیم که تا آخر دنیا می توانیم به موهای پدر سنجاق سر بزنیم.
پدر قهرمان بود. بلد بود لامپ های سوخته را که ما ازشان می ترسیدیم بدون اینکه دچار برق گرفتگی شود عوض کند. می توانست چای داغ داغ را سر بکشد. می توانست با دست پر به خانه بیاید و با هر دست چند هندوانه بلند کند. همیشه توی جیبش پول داشت و کافی بود در خیابان از چیزی خوشمان بیاید تا همان لحظه برایمان بخرد. گردنبندی با طرح خورشید دارم که یادگار یکی از همین خریدهاست. یک بار هم وقتی توی ماشین بودیم از جلوی یک ساعت فروشی رد می شدیم، گفتم: من دیگر خواندن ساعت را بلدم. ماشین را پارک کرد و همانجا برایم یک ساعت مچی خرید!
پدر قهرمان بود. پدر وزنه بردار نبود ولی از پس بلند کردن سنگین ترین سنگ های زندگی بر می آمد. روزهای سیاه جنگ، وقت اعلام خطر ما را با چنان نیرویی تا پناهگاه به دوش می کشید که صدای آژیر ممتد خطر در گوشمان محو می شد.
پدر جوانی بود که یکه و تنها در روزهای نوجوانی از روستا به تهران آمده بود و فرمان زندگی را بدست گرفته بود.
امروز در نیمه شصت سالگی هنوز قهرمان است. قهرمانی با دست های زیبا که می توان انگشت های کشیده و مردانه اش را قاب کرد. هنوز شانه هایش از هر تضمین و قول و قراری امن تر است و نامش نیاز به هیچ پسوند و پیشوندی ندارد. کافی است صدایش کنی بابا تا با جانم گفتنش آرام بگیری.
***
روز پدر مبارک باد. حتی بر آنها که سایه گرم پدر را ندارند اما می دانند که پدرها هرجا باشند دل با خانه دارند.
*روزنامه نگار
لینک کوتاه: کپی لینک
پس از زلزله مهیب: ارتش آمریکا وارد ونزوئلا شد استاندار مازندران: در حمایت از تیم ملی فوتبال فعالیت ادارات فردا ۶ تیر با تاخیر آغاز میشود نطق توجهبرانگیز ونس درباره جنگ با ایران (فیلم) آغاز پروازهای فرودگاه کیش پس از ۴ ماه اروپا گرم ترین روزهای تاریخ خود را تجربه می کند تنش آبی در ۹ شهر و ۲۷ روستای خراسان جنوبی حملات هوایی دوباره اسرائیل به جنوب لبنان رجزخوانی پرسروصدای «وحید جلیلی» علیه ترامپ(فیلم) بارش های پراکنده در راه کشور قلعهنویی: درباره موضوعاتی که در دین ما ممنوع است، صحبت نمیکنیم سخنگوی وزارت دفاع: خطوط قرمز نظام همان شروطی است که رهبر معظم اعلام کردند شهردار شیعه نیویورک در عزاداری عاشورا (+عکس) هشدار مرکز زلزلهنگاری درباره برجسازی در سواحل مازندران حمایت مقام دولت اوباما از توافق ترامپ و ایران : قابل مقایسه با برجام نیست/ در انبوه اشتباهات ترامپ، توافق، کار صحیح است پیام قرارگاه خاتم به آمریکا در مورد پرواز هواپیماهای اسرائیل در اطراف ایران